วันเสาร์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2552

ปีใหม่แล้ว

ปีใหม่ม้งมาถึงอีกปีแล้ว..17 ธ.ค. นี้ก็จะมีงานปีใหม่แล้ว..
พี่น้องของฉันคงมีความสุข  คนชนเผ่าของฉันพวกเขาคงมีความสุข...
ขอให้ทุกคนมีความสุข....
ฉันฝันว่าพวกเราไม่ลำบาก...ลูกน้อยได้อยู่พร้อมหน้ากับพ่อแม่....
ลูกชายเล่นฟุตบอลกับพ่อ..ลูกสาวอยู่ในตักของแม่..........
หลังปีใหม่นี้ขอให้เป็นเช่นนั้นเถอะนะ.........

ก้าวที่ต้องกล้า

วันนี้ลาออกจากงานเพราะเบื่อนายทุน....
ความจริงแล้วเราเริ่มเห็นว่าเจ้าของบริษัทเค้าเอาเปรียบเรามานานแล้ว....
นานมาก.......ต้องรับงานทุกอย่าง...ห้ามปฎิเสธแม้รู้ว่างานจะไม่ทัน..http://www.youtube.com/watch?v=1P6mhwb4OtU
เครื่องจักรและกำลังคนมีไม่เพียงพอ....

วันอังคารที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2552

ทำใมฉันร้องให้...วันปีใหม่...

ปีใหม่มาแล้ว..ใช่ใหม...
ปีเก่าผ่านไป..แล้วใย...
เพลงม้งเดิมยังคร่ำครวญ...ถึงการจากลา..แม้ในวันปีใหม่...
เธอยังจำฉันได้ใหม...ในวันปีใหม่..เพลงม้งเดิมทำใมเจ็บปวด....
ฉันร้องให้...ฟังเพลงม้ง..เก็บความน้อยใจ...
ฉันร้องให้...

วันอาทิตย์ที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2552

สงครามในลาว...
ที่เห็นคือความสูญเสีย.....
ที่เห็นคือความกล้าหาญ.....
หากเรากล้าได้เพียงครึ่ง..ของหญิงชาวม้งที่จับปืนสู้กับศัตรูอย่างกล้าหาญคนนั้น...
วันนี้เธอยังมีชีวิตอยู่...หรือจากไป....เธอคือตัวอย่างของความกล้าหาญทั้งปวง...
http://youtube.com/watch?v=fMqw_MPPRiw&feature=related

วันเสาร์ที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2552

ขอบฟ้าขอบฝัน

ในความฝันเธอเห็นอะไร............
หลังภาพเงาของความฝันเธอเคยจำได้ใหม.....................
ระหว่างทางแห่งฝัน....เธอเคยร้องให้ใหม..ในความฝัน......
เธอเคยลืมตาตื่นมาโดยที่ยังหวลอาลัยความฝันใหม.........
ฉันเองก็ฝัน...ฝันเห็นวันที่เราจะอยู่ร่วมกัน..เราจะอยู่ร่วมกัน....
โดยเราไม่แบ่งและเราไม่เบียดเบียนกัน......ในระหว่างฝัน.ฉันต้องสะดุ้งตื่นทุกครั้ง......
พลันน้ำตาฉันใหล.......พลันน้ำตาฉันใหล....

วันจันทร์ที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2552


ณ.ที่ที่ฉันจากมาช่างห่างไกล........ มีหุบเขา..เทือกเขา...ลำธารต้นน้ำ.... มีเพื่อน...มีพี่น้อง... วันนี้ฉันมาทำอะไร....ฉันมาทำอะไร.... ฉันเดินทางไกล..จากอ้อมกอดของภูเขา... จากต้นน้ำเข็กที่เทือกเขาเพื่อเข้าเมือง..... ฉันตามหาอะไร....หรือฉันกำลังหลงทาง.... ฉันจะหาทางกลับบ้านฉันได้อย่างไรเล่า.... ใครช่วยบอกฉันที

ที่หุบเขาห่างไกล...มีพวกเรา..
มีเพื่อนเรา...
อย่าร้องให้...ให้กับเพื่อนเรา...
อย่าร้องให้...ให้กับคนเผ่าพันธ์เดียวกับเรา...
หากเรายังไม่ได้ทำอะไร....
ให้เราเข้มแข็ง...ให้เราอดทน.....
เก็บคราบน้ำตาของเรา....เช็ดให้แห้ง....
ยื่นมือของเราใ้ห้สัมผัสถึงมือของเขา...เพื่อนเรา..พวกเรา...ชนเผ่าของเรา...