เจ้านกผกผินบินไกล.... เจ้าบินถึงถิ่นดินได...ห่างไกล..ห่างไกล.. ห่างแสนห่างไกล....
วันอังคารที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
จดหมายถึงคนบนฟ้า(ชาวม้ง)
ตั้งแต่ผมเติบโตมา..ตอนเด็กๆ..ภาพของคุณคือความฝัน...
ตอนเด็กๆ...ภาพของคุณคือความกลัว..ความกลัวที่จะกล่าวถึง..
มีคนบอกว่าถ้าพูดชื่อของคุณ...พวกเราจะถูกจับ...
ถ้าพูดชื่อของคุณ...พวกเราจะถูกทำร้าย..
จวบจนผมเติบโต..ผมเห็นคุณในความฝัน..บนความจริง...ในความฝันที่สวยงาม..
ผมเห็นคุณนำพาคนม้ง...คนม้งที่ยากไร้..เดินทางจากแผ่นดิน..แผ่นดินที่เรียกว่าสงคราม..
ทำให้คนม้งเหล่านั้นเติบโต...
ไม่มีใครที่จะสามารถนำพาทุกชีวิตให้ก้าวผ่านความยากลำบากไปได้ทั้งหมด.....
แต่คุณ..นำคนม้งให้เดินทางไกล..เท่าที่คนหนึ่งคนจะทำได้..
คุณพาคนม้งไปไกลถึงแผ่นดินอเมริกา..แผ่นดินออสเตเรีย..ฝรั่งเศษ
เยอรมัน..และมากมาย
วันนี้..คนเหล่านั้นที่คุณนำพา..พวกเขาเติบโต..เข็มแข็ง..
และมีความฝัน..คุณเป็นคนหนึ่งที่ทำให้คนม้งมีที่ยืนอยู่ในโลกใบนี้...จวบจนทุกวันนี้..
ขอบคุณครับ...ขอบคุณครับ..
จากหัวใจของคนม้งไทยหนึ่งคนที่ไม่มีโอกาศติดตามคุณแต่ศรัทธา..ในตัวคุณ...
ผมรักและศรัทธาคุณ...นายพล วังเปา แซ่ว่าง
จากหัวใจ......
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น